Πότε θα γίνω ποτάμι να ξεχειλίσω;

Κόλλησε πάνω μου η πέτσα και γδέρνω και ξανακολλάω το δέρμα μου, τα μάτια μου γλιστρούν στην οθόνη, κοιτούν τα χέρια μου που πληκτρολογούν αυτές εδώ τις λέξεις.
Οι άνθρωποι φεύγουν και έρχονται και ξεχνούν και χάνονται μέσα στα βλέμματα που δεν βλέπουν, στις λέξεις που δεν λένε, στα χρώματα που στροβιλίζουν κοροιδευτικά, στα βήματα, σφραγίδες που τραντάζουν τα πατώματα που γυαλοκοπάνε και φθείρονται.
Πίσω από την δύναμη η εξάντλησή μου και οι εύθραυστες βεβαιότητες μου.
Πίσω από τα μάτια μου και τα κόκκινα χείλη μου μια ανέκφραστη γκριμάτσα που ριμάζεται με χίλια δυο τσαλακώματα.
Πίσω από την καρδιά μου μια κατηφόρα που στα άδυτα φτάνει σκοτάδια μου.
Πότε θα γίνω ποτάμι να ξεχειλίσω;
                                                                                                            
******