Η φωτιά είναι μέσα μου

Η φωτιά είναι μέσα μου.
Ο μηχανισμός έτοιμος να εκραγεί.
Kαι τα δάκρυα δεν θα είναι αρκετά να τη σβήσουν.
Δεν ησυχάζει η καρδιά.
Στο μυαλό εικόνες.
Βοήθεια…βοήθεια…θέλω να φύγω.
Κάπου που να μην κυριαρχεί η φρίκη.
Κάπου που η καρδιά μου σαν πουλί θα κάνει φτερά και θα πετάξει.
Κάπου που δεν θα υπάρχει θάνατος ούτε και η σκοτεινή πνοή του.
Κάπου που θα έχει κάτι νόημα.Κάποια εξήγηση.
Κάπου που δεν θα υπάρχουν νωπές οι μνήμες.
Κάπου που αυτή η ιστορία δεν θα λέγεται, δεν θα υπήρξε.
Κάπου που δεν υπάρχει ούτε υπήρξε οργή.
Κάπου που έχω φύγει χωρίς καν να το καταλάβω

when will time come?

Παρακολουθώ την ομιλία του μετά την τελετή ορκομωσίας..Με πιάνουν τα ζουμιά..
Δεν είναι ότι πιστεύω σε σωτήρες και ειδικά αν αυτοί είναι πολιτικοί..
Αυτό που με συνεπαίρνει είναι η ελπίδα που βλέπω σε όλους αυτούς που συγκινημένοι παρακολουθούν την ορκωμοσία του προέδρου, πιστεύοντας ότι κάτι πραγματικά θα αλλάξει....

Το μουσείο των διαλυμένων σχέσεων

Στη φώτο απεικονίζεται το μουσείο των διαλυμένων σχέσεων στο φεστιβάλ της Σιγκαπούρης.
Τα απομεινάρια προηγουμένων σχέσεων κρύβονται μέσα σε συρτάρια και ντουλάπια. Συνήθως σε αυτά που δεν τα ανοίγεις συχνά γιατί τα κομμάτια μιας παλιάς σχέσης μπορούν να σπάσουν άνετα τα φράγματα που τόσο καιρό βάζεις στο ορμητικό ποτάμι των αναμνήσεων.
Μια πολύ καλή λύση που σκέφτηκαν οι φίλοι μας οι Σιγκαπουρέζοι είναι να τα δώσεις στο μουσείο να τα δεις και μια τελευταία φορά σε τοίχους σαν έργο τέχνης και να τα αφήσεις να τραβήξουν τη πορεία τους μέσα στο χρόνο...

''γυάλινος κόσμος''...

Δεν ξέρω αν είχα ευτυχισμένο γάμο.
Ίσως όταν ο Τζίμ δεν ήταν τόσο κλειστός στον ευατό του και μοιραζόταν μαζί μου κομμάτια της ζωής του.Όμως πάει πολύ καιρός από τότε που ένιωσα τη πληγή να ανοίγει και να τραυματίζουμε ασύστολα ο ένας τον άλλο.Η αρχή έγινε το καλοκαίρι που του είπα ότι θα πάω μόνη μου διακοπές.Ηθελα να ηρεμήσω να σκεφτώ..δεν ήθελα να προσπαθώ...Με είχε εξαντλήσει η βουβή του παρουσία.
Όταν γύρισα τον είδα ακόμη πιο βυθισμένο στον ευατό του.Δεν ήθελε βοήθεια από κανέναν και όλο και γλιστρούσε στο αβυσσαλέο του γκρεμό ..Εδώ και 3 μήνες δεν ανταλάσσουμε λόγια, μονάχα σκόρπια ανεμολογήματα, τυπικές σαχλαμάρες.Όσο σκέφτομαι τα χρόνια που περάσαμε μαζί, όλες αυτές τις μαγικές στιγμές...Δεν αντέχω άλλο σε αυτό το σπίτι.Φεύγω.
Έχω γυμνώσει από συναισθήματα και η παρουσία του μοιάζει με τη πεθαμένη ευτυχία μου.Σήμερα καθώς μάζευα τα πράγματα μου βρήκα τις φωτογραφίες.ΕΚΕΙΝΕΣ τις φωτογραφίες..Δέστε αυτήν.Μ'αυτό το φόρεμα διεύθυνα το κοτιγιόν.Βγήκα πρώτη δυό φορές στο χωρό του διοικητή στο Τζάκσον...Δες πώς στριφογυρνούσα μέσα στη σάλα του χορού...Το φορούσα τις Κυριακές για τους καλεσμένους μου...Αυτό φορούσα τη μέρα που πρωτογνώρισα τον Τζίμ.Είχα ελονοσία όλη την άνοιξη..Η αλλαγή του κλίματος από το Ανατολικό Τενεσσή στο Δέλτα μ'αδυνάτιζε λιγάκι.Οχι βέβαια τίποτα το σοβαρό, έτσι μοναχα για να με κάνει ανήσυχη και ζαλισμένη.Οι προσκλήσεις έπεφταν βροχη! Πάρτυ σε όλο το Δέλτα...Κατσε στο κρεβάτι έλεγε η μαμά έχεις πυρετό! μα που να κάτσω έπαιρνα κινίνα και όλο πήγαινα,πήγαινα...Τα βράδια χοροί..Τα απογεύματα μακρινές ατέλειωτες ιππασίες...Όμορφα..Τόσο όμορφα στην εξοχή τον Μάη!

Joseph Koudelka

Πάντα μέσα απο τα συντρίμια ξεπροβάλει η ζωή και το παιχνίδι βρίσκει χώρο στα χαλάσματα

ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό

Μετάφραση Ωχρα Σπειροχαίτη
ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
T.S. Eliot, 1925

Ξέρεις πόσο τρομάζουμε όταν ανοίγει μια πόρτα ευτυχίας;

''Ξέρεις πόσο τρομάζουμε όταν ανοίγει μια πόρτα ευτυχίας;'' αναρωτιέται ο Κωνσταντίνος Τζούμας από το μικρόφωνο...Εγώ τρομάζω όταν δεν βλέπω καμιά πόρτα..
Με τρομάζουν πολλά πράγματα.
Τα πρωινά που ξυπνάω με ένα κόμπο στη καρδιά και η μέρα φαντάζει βαριά.
Τις μέρες που προσπαθώ να γεμίσω αλλά νιώθω να μένω κενή τα βράδια πριν κλείσουν τα μάτια μου.
Τι με κρατάει ζωντανή;
Ο αγώνας.
Η αναζήτηση.
Η αγωνία.
Οι ηλιαχτίδες, ο άνεμος, το χορτάρι και τα παλιά γέρικα δέντρα.