''γυάλινος κόσμος''...

Δεν ξέρω αν είχα ευτυχισμένο γάμο.
Ίσως όταν ο Τζίμ δεν ήταν τόσο κλειστός στον ευατό του και μοιραζόταν μαζί μου κομμάτια της ζωής του.Όμως πάει πολύ καιρός από τότε που ένιωσα τη πληγή να ανοίγει και να τραυματίζουμε ασύστολα ο ένας τον άλλο.Η αρχή έγινε το καλοκαίρι που του είπα ότι θα πάω μόνη μου διακοπές.Ηθελα να ηρεμήσω να σκεφτώ..δεν ήθελα να προσπαθώ...Με είχε εξαντλήσει η βουβή του παρουσία.
Όταν γύρισα τον είδα ακόμη πιο βυθισμένο στον ευατό του.Δεν ήθελε βοήθεια από κανέναν και όλο και γλιστρούσε στο αβυσσαλέο του γκρεμό ..Εδώ και 3 μήνες δεν ανταλάσσουμε λόγια, μονάχα σκόρπια ανεμολογήματα, τυπικές σαχλαμάρες.Όσο σκέφτομαι τα χρόνια που περάσαμε μαζί, όλες αυτές τις μαγικές στιγμές...Δεν αντέχω άλλο σε αυτό το σπίτι.Φεύγω.
Έχω γυμνώσει από συναισθήματα και η παρουσία του μοιάζει με τη πεθαμένη ευτυχία μου.Σήμερα καθώς μάζευα τα πράγματα μου βρήκα τις φωτογραφίες.ΕΚΕΙΝΕΣ τις φωτογραφίες..Δέστε αυτήν.Μ'αυτό το φόρεμα διεύθυνα το κοτιγιόν.Βγήκα πρώτη δυό φορές στο χωρό του διοικητή στο Τζάκσον...Δες πώς στριφογυρνούσα μέσα στη σάλα του χορού...Το φορούσα τις Κυριακές για τους καλεσμένους μου...Αυτό φορούσα τη μέρα που πρωτογνώρισα τον Τζίμ.Είχα ελονοσία όλη την άνοιξη..Η αλλαγή του κλίματος από το Ανατολικό Τενεσσή στο Δέλτα μ'αδυνάτιζε λιγάκι.Οχι βέβαια τίποτα το σοβαρό, έτσι μοναχα για να με κάνει ανήσυχη και ζαλισμένη.Οι προσκλήσεις έπεφταν βροχη! Πάρτυ σε όλο το Δέλτα...Κατσε στο κρεβάτι έλεγε η μαμά έχεις πυρετό! μα που να κάτσω έπαιρνα κινίνα και όλο πήγαινα,πήγαινα...Τα βράδια χοροί..Τα απογεύματα μακρινές ατέλειωτες ιππασίες...Όμορφα..Τόσο όμορφα στην εξοχή τον Μάη!

Joseph Koudelka

Πάντα μέσα απο τα συντρίμια ξεπροβάλει η ζωή και το παιχνίδι βρίσκει χώρο στα χαλάσματα

ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό

Μετάφραση Ωχρα Σπειροχαίτη
ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
T.S. Eliot, 1925

Ξέρεις πόσο τρομάζουμε όταν ανοίγει μια πόρτα ευτυχίας;

''Ξέρεις πόσο τρομάζουμε όταν ανοίγει μια πόρτα ευτυχίας;'' αναρωτιέται ο Κωνσταντίνος Τζούμας από το μικρόφωνο...Εγώ τρομάζω όταν δεν βλέπω καμιά πόρτα..
Με τρομάζουν πολλά πράγματα.
Τα πρωινά που ξυπνάω με ένα κόμπο στη καρδιά και η μέρα φαντάζει βαριά.
Τις μέρες που προσπαθώ να γεμίσω αλλά νιώθω να μένω κενή τα βράδια πριν κλείσουν τα μάτια μου.
Τι με κρατάει ζωντανή;
Ο αγώνας.
Η αναζήτηση.
Η αγωνία.
Οι ηλιαχτίδες, ο άνεμος, το χορτάρι και τα παλιά γέρικα δέντρα.

Όταν μπαίνει η άνοιξη αλλά στην καρδιά σου έχει παγωνιά..

Ο Εγωιστής Γίγαντας
Όσκαρ Ουάιλντ

Ήρωας του πρώτου -και μάλλον και του πιο γνωστού- παραμυθιού του Όσκαρ Ουάιλντ είναι ένας σκληρός γίγαντας, που ζει μόνος του σ' ένα μεγάλο σπίτι με έναν ακόμα πιο μεγάλο κήπο. Κάθε τόσο, πηγαίνει για διακοπές στο σπίτι ενός φίλου του. Βέβαια, οι διακοπές του διαρκούν μήνες ίσως και χρόνια. Όταν μια μέρα επιστρέφει από αυτές τις καθιερωμένες διακοπές, βρίσκει τον κήπο του γεμάτο παιδιά. Ο εγωιστής γίγαντας θέλει τον κήπο του μόνο για κείνον. "Ο κήπος μου είναι δικός μου και δεν θ' αφήσω κανέναν να παίζει σ' αυτόν εκτός από μένα" αναφωνεί και διώχνει τα τρομαγμένα παιδιά, βάζοντας μάλιστα και μία πινακίδα με τα λόγια "Οι παραβάτες θα εκτελούνται".

Τα χρόνια περνούν και ο γίγαντας γίνεται όλο και πιο δυστυχισμένος. Δεν είναι μόνο ότι περνά τις μέρες του ολομόναχος μα και η άνοιξη που δεν είχε ξεχάσει το δικό του κήπο. Ο γίγαντας έβλεπε μόνο την παγωνιά και το χιόνι γύρω του. Μέχρι που μια μέρα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, ακούει μια μελωδία, που του φάνηκε σαν "την ωραιότερη μουσική του κόσμου". Ένα πουλάκι τραγουδούσε, διώχνοντας έτσι το κρύο και το βοριά.

Δεν ήταν η μόνη έκπληξη που τον περίμενε. Τα παιδιά είχαν επιστρέψει, καθώς είχαν βρει μια μικρή τρύπα στον τοίχο, και ο κήπος είχε βρει ξανά τη ζωντάνια του. Ο γίγαντας ξέχασε τον παλιό του εγωισμό και ένιωσε ευτυχισμένος που έβλεπε ξανά τα παιδιά. Όμως ένα από αυτά, το πιο μικρό απ' όλα, δεν μπορούσε ν' ανέβει στο δέντρο. Ο γίγαντας το βοήθησε και το αγάπησε πιο πολύ απ' όλα. Εξάλλου, δεν ήταν ένα συνηθισμένο αγόρι

Κι όμως εσύ φταις...

που το πιο όμορφο φως απλώνεται παντού
και αγγαλιάζει με την υφή από βελούδινες καρδιές
τον κόσμο όλον
Κι όμως εσύ φταις
που θέλω να ξυπνάω κάθε μέρα
από το φτερούγισμα μιας πεταλούδας
με τα χρώματα της μέρας
που υψώνονται ψηλά
και γίνονται ένα με τα χρώματα
ενός γαλάζιου ουρανού
που γκρίζα σύννεφα δεν θέλει να κοιτά
Και όμως εσύ φταις

Το κτίριο της Ευρωπαικής Κομισιόν.

Πλέον η γειτονιά μου..
Από τα στενά σοκάκια στα κάστρα και την άνω πόλη από τις γκρίζες πολυκατοικίες,τις όμορφες μονοκατοικίες,τις παράγκες που ανασαίνουν με δυσκολία το ένα σφιχτά δίπλα στο άλλο,βρέθηκα στην καρδιά της Ευρώπης.
Η καινούργια μου γειτονιά..Στο δρόμο με τα εστιατόρια όπου τρώνε οι επίτροποι και οι εργαζόμενοι της κομισιόν.Με τα κουστούμια και τις γραβάτες οι άντρες με τα ταγιέρ οι γυναίκες.Φάτσες άτονες,μουντές.Πρόσωπα σπαστά,σοβαρά.
Ο περισσότερος κόσμος τρέχει,το πρωί το μετρό γεμίζει ασφυκτικά.Για το πανεπιστήμιο παίρνω μετρό.Είναι πολύ άσχημο,πολύ μουντό.Κανένα χρώμα ούτε μέσα στο μετρό αλλά ούτε στους σταθμούς.Ο περισσότερος κόσμος που το χρησιμοποιεί φαίνεται να είναι της μεσαίας τάξης αλλά και συνήθως και πολλοί 'του υποκόσμου' καθώς και μαθητές που αλωνίζουν με δυνατά γέλια και έντονες χειρονομίες μεταξύ τους.Αν αναλογιστείς οτι είναι τζάμπα-δεν υπάρχει έλεγχος οπότε υποθέτω μπαίνει πολύς κόσμος στο έτσι-
Το μόνο που μου αρέσει πολύ είναι τα πάρκα τους.Πολύ πράσινο,βλέπεις ερωτευμένα ζευγαράκια να ξαπλώνουν στα γρασίδια,εργαζόμενους να την πέφτουν κάτω από κανένα δεντράκι πολλούς που ήρθαν να βγάλουν το σκύλο βόλτα άλλοι βόλτα τα παιδιά να τρέξουν τα μεγαλύτερα,να ποτιστούν με πράσινο τα ματάκια απο τα μικρότερα,να ρίξουν και κανέναν ύπνο μέσα στο καρότσι.
Οι Βρυξέλλες δεν είναι του τύπου μου.Ή θα το πω κάπως αλλιώς.Δεν έκανα δεσμό μαζί τους,δεν μου τράβηξαν τα συναισθήματα..Μου έδωσαν όμως την ευκαιρεία να ταξιδέψω πολύ.Είναι στη μέση από πολλά έχει πολλές ευκαιρείες για αποδράσεις.
Τρεις μήνες κλέινω σε 3 μέρες απο τη μέρα που ήρθα.Και έχω άλλον ενάμιση για να αλλάξω πάλι γειτονιά,να επιστρέψω στις παλιές μου γειτονιές..

Συνεχίζεται..