Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.

Γιώργος Σαραντάρης

dead

dead breath deep in mind
how should i know if the sun
will make it any better

To κατσαριδάκι

Μια φορά και έναν ή δύο καιρούς ήταν η μαγουλίτσα.
Στη ζωή της μαγουλίτσας είχαν έρθει τα πάνω κάτω.Καταιγίδες και φωτιές μετέφεραν τη φωλιά της και κάποιοι αγαπημένοι της έφυγαν για χώρες μακρινές.
Ομως μια μέρα βρήκε το κατσαριδάκι και κάνανε πολλή καλή παρέα.
Το κατσαριδάκι άρεσε να μιλάει στη μαγουλίτσα για όλα οσα είχε στις κεραίες του.Όταν ήταν χαρούμενο έτρεχε πάνω κάτω και τραγουδούσε μέσα από την μικρούλα του μυτούλα και μπορεί να έβγαζε για λίγο τα φτερά του και γινόταν φτερωτή κατσαρίδα.Οταν ήταν λυπημένο κλεινόταν στη φωλιά του μέχρι να νιώσει και πάλι έτοιμο για απογείωση.
Όταν η μαγουλίτσα στενοχωριόταν για κάτι μιλούσε στο κατσαριδάκι γιατί αυτό είχε πολύ μεγάλες κεραίες και έλεγε ότι ήθελε να γίνουν ακόμη πιο μεγάλες και αυτό θα γινόταν αν τις μιλούσε η μαγουλίτσα και οι άλλες της φίλες.
Και το κατσαριδάκι όμως έλεγε όλα αυτά που είχε φυλαγμένα εκεί μέσα γιατί είχε ανοιχτή καρδιά και το μοίρασμα της δεν είχε όρια και ταμπέλες.
Τις μέρες που το κατσαριδάκι ήταν χαρούμενο και η μαγουλίτσα στενοχωρημένη έβγαζε από το στοματάκι της όσα πολύτιμα κρατούσε καλά φυλαγμένα, λόγια σαν αεράκι δροσερό στη καρδιά του καύσωνα.
Η μαγουλίτσα κάθεται τώρα και περισυλλογιέται ότι είναι πολύ τυχερή που έχει φίλη το κατσαριδάκι.

Η φωτιά είναι μέσα μου

Η φωτιά είναι μέσα μου.
Ο μηχανισμός έτοιμος να εκραγεί.
Kαι τα δάκρυα δεν θα είναι αρκετά να τη σβήσουν.
Δεν ησυχάζει η καρδιά.
Στο μυαλό εικόνες.
Βοήθεια…βοήθεια…θέλω να φύγω.
Κάπου που να μην κυριαρχεί η φρίκη.
Κάπου που η καρδιά μου σαν πουλί θα κάνει φτερά και θα πετάξει.
Κάπου που δεν θα υπάρχει θάνατος ούτε και η σκοτεινή πνοή του.
Κάπου που θα έχει κάτι νόημα.Κάποια εξήγηση.
Κάπου που δεν θα υπάρχουν νωπές οι μνήμες.
Κάπου που αυτή η ιστορία δεν θα λέγεται, δεν θα υπήρξε.
Κάπου που δεν υπάρχει ούτε υπήρξε οργή.
Κάπου που έχω φύγει χωρίς καν να το καταλάβω

when will time come?

Παρακολουθώ την ομιλία του μετά την τελετή ορκομωσίας..Με πιάνουν τα ζουμιά..
Δεν είναι ότι πιστεύω σε σωτήρες και ειδικά αν αυτοί είναι πολιτικοί..
Αυτό που με συνεπαίρνει είναι η ελπίδα που βλέπω σε όλους αυτούς που συγκινημένοι παρακολουθούν την ορκωμοσία του προέδρου, πιστεύοντας ότι κάτι πραγματικά θα αλλάξει....

Το μουσείο των διαλυμένων σχέσεων

Στη φώτο απεικονίζεται το μουσείο των διαλυμένων σχέσεων στο φεστιβάλ της Σιγκαπούρης.
Τα απομεινάρια προηγουμένων σχέσεων κρύβονται μέσα σε συρτάρια και ντουλάπια. Συνήθως σε αυτά που δεν τα ανοίγεις συχνά γιατί τα κομμάτια μιας παλιάς σχέσης μπορούν να σπάσουν άνετα τα φράγματα που τόσο καιρό βάζεις στο ορμητικό ποτάμι των αναμνήσεων.
Μια πολύ καλή λύση που σκέφτηκαν οι φίλοι μας οι Σιγκαπουρέζοι είναι να τα δώσεις στο μουσείο να τα δεις και μια τελευταία φορά σε τοίχους σαν έργο τέχνης και να τα αφήσεις να τραβήξουν τη πορεία τους μέσα στο χρόνο...

''γυάλινος κόσμος''...

Δεν ξέρω αν είχα ευτυχισμένο γάμο.
Ίσως όταν ο Τζίμ δεν ήταν τόσο κλειστός στον ευατό του και μοιραζόταν μαζί μου κομμάτια της ζωής του.Όμως πάει πολύ καιρός από τότε που ένιωσα τη πληγή να ανοίγει και να τραυματίζουμε ασύστολα ο ένας τον άλλο.Η αρχή έγινε το καλοκαίρι που του είπα ότι θα πάω μόνη μου διακοπές.Ηθελα να ηρεμήσω να σκεφτώ..δεν ήθελα να προσπαθώ...Με είχε εξαντλήσει η βουβή του παρουσία.
Όταν γύρισα τον είδα ακόμη πιο βυθισμένο στον ευατό του.Δεν ήθελε βοήθεια από κανέναν και όλο και γλιστρούσε στο αβυσσαλέο του γκρεμό ..Εδώ και 3 μήνες δεν ανταλάσσουμε λόγια, μονάχα σκόρπια ανεμολογήματα, τυπικές σαχλαμάρες.Όσο σκέφτομαι τα χρόνια που περάσαμε μαζί, όλες αυτές τις μαγικές στιγμές...Δεν αντέχω άλλο σε αυτό το σπίτι.Φεύγω.
Έχω γυμνώσει από συναισθήματα και η παρουσία του μοιάζει με τη πεθαμένη ευτυχία μου.Σήμερα καθώς μάζευα τα πράγματα μου βρήκα τις φωτογραφίες.ΕΚΕΙΝΕΣ τις φωτογραφίες..Δέστε αυτήν.Μ'αυτό το φόρεμα διεύθυνα το κοτιγιόν.Βγήκα πρώτη δυό φορές στο χωρό του διοικητή στο Τζάκσον...Δες πώς στριφογυρνούσα μέσα στη σάλα του χορού...Το φορούσα τις Κυριακές για τους καλεσμένους μου...Αυτό φορούσα τη μέρα που πρωτογνώρισα τον Τζίμ.Είχα ελονοσία όλη την άνοιξη..Η αλλαγή του κλίματος από το Ανατολικό Τενεσσή στο Δέλτα μ'αδυνάτιζε λιγάκι.Οχι βέβαια τίποτα το σοβαρό, έτσι μοναχα για να με κάνει ανήσυχη και ζαλισμένη.Οι προσκλήσεις έπεφταν βροχη! Πάρτυ σε όλο το Δέλτα...Κατσε στο κρεβάτι έλεγε η μαμά έχεις πυρετό! μα που να κάτσω έπαιρνα κινίνα και όλο πήγαινα,πήγαινα...Τα βράδια χοροί..Τα απογεύματα μακρινές ατέλειωτες ιππασίες...Όμορφα..Τόσο όμορφα στην εξοχή τον Μάη!